19

I teraz, w niezbyt miłych okolicznościach, w rzadkich u mnie momentach jakiegoś takiego bezsensu, smutku i dobijającego milczenia natknęłam się na piękny cytat, który tak dobitnie ukazuje to, jak powinniśmy żyć... Cytat, który bądź co bądź złamał we mnie pewien mur. Nie mam pojęcia kto jest jego autorem, ale bardzo mnie to urzekło:

"Wyobraź sobie, że zdobyłaś nagrodę w konkursie: Każdego ranka na Twoim koncie pojawi się 86 400 zł. Nagroda ta ma jednak określone zasady, tak jak w każdej grze. Pierwsza zasada jest taka, że wszystko to, czego nie wydasz w ciągu dnia, będzie Ci zabrane, nie możesz także przelać pieniędzy na inne konto. Druga zasada jest taka, że bank może zakończyć grę bez ostrzeżenia, w każdej chwili może powiedzieć: to koniec i zamknąć konto bez oferowania nowego. Co byś zrobiła? Zakładam, że kupiłabyś wszystko, czego pragniesz, nie tylko sobie, ale także bliskim Ci osobom, starałabyś się wydać kwotę do ostatniego grosza. Ta gra jest prawdziwa i każdy z nas ma takie magiczne konto, tyle tylko, że nie pamiętamy o nim. Tym magicznym kontem jest czas. Codziennie rano budząc się, dostajemy 86 400 sekund do przeżycia, i zasypiając, tracimy je bezpowrotnie. To, czego nie przeżyłyśmy, po prostu znika... Wczoraj jest nie do odrobienia... Każdego ranka od nowa dostajemy 86 400 sekund, ale także każdego dnia bank bez ostrzeżenia może przestać nam ten czas dawać. Więc co zrobisz z danym Ci czasem? Ile jest dla Ciebie wart?I jak go wykorzystasz?"

I chociaż na dobrą sprawę nie ma tu kolejnych wskazówek, poleceń, czy nakazów: "masz żyć tak, a będziesz szczęśliwy" to chyba każdy potrafi odczytać to prawidłowo. Trzeba żyć i nie dawać za wygraną. Zawsze widzieć sens tego, co się robi. "Żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi, bo nie jesteś sam". I to jest chyba cała prawda i tajemnica szczęśliwego istnienia ludzkiego. Nigdy nikt nie przeżył na tym świecie bez problemow, zmartwień i cierpienia. Jest to wpisane w ludzkie życie tak, jak wpisane jest w nie szczęście. Bez smutków żyją jedynie ludzie nieposiadający uczuć, serca, współczucia i sumienia. Ale czy są oni szczęśliwi? Tego też powiedzieć się o nich nie da. Kolejny raz o tym myślę i kolejny raz dochodzę do wniosku, że tak... mam rację. Nie można się poddawać. Nogi trzeba umocować mocno na ziemi i wszystkim pokazać to, że nie jest się słabym człowiekiem i nie tak łatwo usunąć nas z pola widzenia. Trzeba być silnym, mieć nadzieje, wierzyć.